کشور ,زمانی ,اجتماعی ,نباید ,کنیم ,رفتار ,جزیی ترین ,روابط اجتماعی ,نکوهش قرار



مسأله این است: خانم پارک توسط عالی ترین مقام قضایی کشور کره جنوبی متهم شده است به این که؛ در حالی که می دانستند یکی از دوستان قدیمی شان مرتکب سوء استفاده مالی شده است؛ کاری انجام نداده اند. و مجلس نمایندگان این کشور نیز؛ بعد از هفته ها اعتراضات خیاباتی مسالمت آمیز و بدون خونریزی میلیون ها کره ای، در نهایت اقدام به استیضاح و صدور حکم تعلیق وی نمود.
من اصلاً قصد مقایسه سیستم قضایی و ساختار سیاسی دو کشور کره جنوبی و ایران را ندارم. واشاره ای هم به تفاوت های فرهنگی و مذهبی دو کشور نمی کنم.
فقط می خواهم به این سؤال پاسخ دهم:
با فرض یک موضوع مشترک( فساد مالی) در رأس هرم قدرت سیاسی؛ چرا نتایج بر خورد با آن؛ در این دو کشور اینقدر فاحش و متحیّر کننده است؟
مگر درمتن آموزه های دینی و فرهنگ سنتی ما، دزدی و کلاهبرداری به اندازه کافی مورد نکوهش قرار نگرفته است؟
چرا مردم ما در مواجهه با اخبار مربوط به فساد های کلان اقتصادی؛ به جای این که برافروخته شده و به اعتراضات مدنی روی بیاورند؛ آنها را دستمایه ای برای تولید جوک و طرح های کاریکاتوری قرار می دهند؟
به نظر من پاسخ بسیار ساده است. و آن شباهت هر ملتی است به حاکمانش. اگرهر یک از افراد جامعه درحوزه روابط اجتماعی خود جزیی ترین رفتارهای اخلاقی را در رابطه با حق الناس رعایت کنند؛ از برآیند چنین شرایطی، هیچ دزد و یا آدم دروغگویی به قدرت نمی رسد. زمانی که یک راننده تاکسی از بازپس دادن بقیه کرایه مسافر خود طفره می رود؛ زمانی که استادی به جای تدریس عالی و سختگیری آکادمیک، به کم فروشی علمی و ترویج تقلب اقدام می کند؛ زمانی که کشاورزی به جای بسته بندی اصولی محصولات خود، به تدلیس روی می آورد؛ یا کارگری به دور از چشم کارفرمایش سابوتاژ می کند؛ پلیسی که به بهانه های واهی سعی در اخاذی از افراد نا آگاه به حقوق اجتماعی خود می کند؛ کاسبی که فکر و ذکر شبانه روزی اش سر کیسه کردن مشتریانش است؛ معلمی که حساب بد حسابی حکومت را با دانش آموزانش صاف می کند.و الخ
در واقع هیچ کدام از این ها؛ حق اعتراض به اختلاس های آنچنانی مسئولان کشوری را ندارند. چرا که هر کدام در فضا و میدان عملکردی خویش، یک دزد و کلاهبردار به حساب می آیند. و اگر هم اینجا و آنجا عملکرد فلان مسئول را مورد نقد و نکوهش قرار می دهند؛ بیشتر سعی می کنند به تطهیر روانی خود کمک کنند.
تا زمانی که ما انسان ها به نیک و بد های اخلاقی و رفتاری، در جزیی ترین روابط اجتماعی مان پایبند و حساس نباشیم؛ چیزی در سطح کلان تغییر پیدا نخواهد کرد. اگر از دروغ متنفرهستیم، نباید بعد از چهار سال دوباره در ستاد انتخاباتی یک نماینده دروغ گو در نقش عمله رأی حاضر شویم.
اگر از دزدی بیزار هستیم؛ نباید از یک فروشنده گرانفروش خرید کنیم. چنانچه از استبداد گریزانیم؛ نباید در خانواده و یا محیط کاری مان با اطرافیان به درشتی رفتار کنیم. اگر چنانچه از خرافات و موهومات مضحک به نام دین رویگردانیم؛شایسته نیست در پای منبر واعظی که با انبانی از چنین چرندیاتی به شعور مخاطبانش توهین می کند، به حضور خویش تداوم ببخشیم. اگر به ریختن آشغال در معابرعمومی و بستر طبیعت عادت داریم؛ هرگز نباید ازشلختگی ظاهر خیابان ها و وضعیت بحرانی محیط زیست گلایه کنیم.
اگر ما تغییر رفتار دهیم؛ فرزندان ما نیز این گونه یاد می گیرند و زمانی که در مسند امور مهم کشوری و شغلی قرار گرفتند؛ ممکن نیست به شکل دیگری رفتار کنند. زیرا قادر نخواهند بود بر خلاف اصول و آموزه های تربیتی خود عمل نمایند.
پس بیایید تغییر جامعه را از همین امروز و از بازنگری در جزیی ترین کنش های اجتماعی خودمان آغازکنیم. بدون این که لازم باشد تحت تأثیر هیجانات مقطعی و زود گذر، بهترین نیرو های انسانی مان را در پای ارزش های والای اخلاقی قربانی کرده و از کشته ها پشته بسازیم.
م.بابااوغلی

منبع اصلی مطلب : جامعه شناسی تغییر
برچسب ها : کشور ,زمانی ,اجتماعی ,نباید ,کنیم ,رفتار ,جزیی ترین ,روابط اجتماعی ,نکوهش قرار
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

ساموزیک : اول خودم بعد دیگران؛